เ นื่ อ ง จ า ก เ ร า เ ปิ เ ท อ ม แ ล้ ว ก็ ต้ อ ง เ ต รี ย ม ตั ว เ อ็ น ท ร า น ซ์ ด้ ว ย อ่ ะ น ะ ค ง ห า ย ห น้ า ห า ย ต า ไ ป น า น เ ล ย ล่ ะ ยั ง ไ ง ก็ อ ย่ า เ พิ่ ง ลื ม เ ร า น้ า ถึ ง เ ร า จ ะ เ พิ่ ง ทำ บ ล อ ค ไ ด้ ไ ม่ น า น ก็ เ ถ อ ะ~ *

ไ ว้ เ จ อ กั น ใ ห ม่ จ้ า ~ *

ตอนนี้ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว...เหมือนกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตม.ปลาย...ทุกคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางที่ตัวเองเลือก รวมถึงเราด้วย...หลายคนมักจะพูดว่าชีวิตม.ต้นคือช่วงเวลาที่มิตรภาพจะแน่นแฟ้นและยั้งยืน...เราคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง...ตลอด 5 ปีในรั้วโรงเรียนเดียวกัน เราได้ทำอะไรหลายอย่างด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน สนุกด้วยกัน แม้บางครั้งตัวเราเองที่มองความมิตรภาพที่มีค่าพวกนั้น...ขอบคุณสำหรับมิตรภาพตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เรามักสนุกเสมอที่ได้คิดถึงช่วงเวลานั้น ตั้งแต่ ป.5 ที่ทุกคนเข้ามาเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ไม่รู้จักกัน แต่ ณ เวลานี้ เราเคยร้องไห้ด้วยกัน เสียน้ำตาแทนกันและกันได้ กอดคอเดินไปด้วยกัน คอยพยุงและผลักดันให้เพื่อนที่ล้มลุกขึ้นยืน เรามองภาพเหล่านั้นมาตลอดเวลา เราคิดถึงช่วงเวลานั้น...เวลาที่ทุกคนสนุกด้วยกัน ทั้งวงคอรัสประสานเสียง วงดนตรี กิจกรรมต่างๆที่เราทำด้วยกัน ถึงตอนนี้ทุกคนจะไม่ได้เจอ ไม่ได้พบหน้ากัน แต่สำหรับเรา...เรายังจำเพื่อนทุกคนได้ ไม่มีวันลืม...วันเวลาที่เราร่วมทางกันมา จะขอเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดี แม้จะเจอกับเรื่องร้ายๆก็ตามที แม้ทุกคนจะไปตามทางที่ตัวเองเลือก แม้เวลาจะผ่านไปนานจนเราไม่สามารถพูดคุยได้อย่างก่อน เราก็ยังมีมิตรภาพที่ดีที่สุดร่วมกันนะ...เราไม่สนว่าใครจะจำเราได้ เพราะเรายืนยันว่าเราจะไม่ลืมเพื่อนทุกคน หลายครั้งที่เราเสียใจกับสิ่งที่พูดไป คำพูดร้ายๆที่ทำให้เพื่อนต้องเสียใจ คำขอโทษคงไม่พอ แต่เราขอขอบคุณจากใจจริงสำหรับมิตรภาพที่ผ่านมา...อยากเจอหน้าเพื่อนทุกคนอีกครั้งจัง ^^

คุโรคาวะ คุมิโกะ(นักเรียนหมายเลข 18) เธอมักจะมาก่อนเวลานัดเสมอ ทันทีที่เธอก้าวเท้าลงจากรถ ดวงตาดำขลับดูอ่อนโยนของเธอเริ่มกวาดมองไปรอบบริเวณ
"แม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะมารับนะจ๊ะ" คุณแม่ของเธอเอ่งด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น
"คะ เดี๋ยวคืนนี้จะโทรไปหานะคะ" คุมิโกะเอ่ยและยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะมองตามรถที่เริ่ม
ห่างออกไปไกลทุกที ก่อนเธอจะหันกลับไปมองอาคารเรียนที่เงียบสงัด มีเพียงห้อง'9B' เท่านั้นที่ประตูเปิดอยู่
'มันน่าสงสัย แต่ก็มาแล้วนี่' คุมิโกะคิด เมื่อนึกถึงจดหมายเข้าค่ายค้างคืนท่ทางโรงเรียนส่งมาให้เธอเมื่อเช้าวันอาทิตย์และเข้าค่ายในวันจันทร์ เวลา 15.00 น. และกลับเวลา 15.00 น.ของวันรุ่งขึ้น มันน่าแปลกเกินไป...
เธอวางกระเป๋าเป้ของเธอไว้ข้างตัวแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบหนังสือวรรณกรรมขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา
"คุมิโกะ หวัดดี~" ชิโนฮาระ สึบาซะ(นักเรียนหมายเลข 13) เดินเข้ามาพร้อมกับโบกมือทัก
ทายอย่างสดใสตามนิสัยของคนอารมณ์ดี
"หวัดดี~ ชิโนฮาระคุง" เธอเอ่ยและโบกมือทักทายตอบ
"อะไรก็ไม่รู้อ่ะแก อยู่ๆก็ให้มาเข้าค่านบ้าบอเนี่ย" สึบาซะบ่น ขณะหยิบการ์ตูนมาอ่าน ส่วน
ปากก็ยังจ้อต่อไป
"เขาว่าค่ายนี้มันแปลกๆนะ เริ่มตอน 15.00 เนี่ยนะ!?" คุมิโกะเอ่ยแสดงความคิดเห็น ซึ่งสึบาซะก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ก่อน 'ชิมิสุ ยูมิ'(นักเรียนหมายเลข 24) จะเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า
ทั้งสามคุยกันอยู่พักใหญ่ พร้อมความสงสัยเกี่ยวกับค่ายประหลาดนี่ 'เพราะมีเพียงห้อง 9B
เท่านั้นที่ต้องมาค่ายนี่' ก่อนเด็กสาวหน้าตาไร้อารมณ์ท่าทางไม่เต็มตื่นจะเดินเข้ามาภายในห้อง
"หวัดดี~ ริโกะ" ทั้งสามทักทายเธอ ขณะที่ซารุวาตาริ ริโกะ (นักเรียนหมายเลข 7)ทำแค่เพียงยิ้มตอบตามมารยาท

...สนามเทนนิส...
"ริโกะ รู้สึกใช่ไหม" ชิราอิชิ มิจิโยะ(นักเรียนหมายเลข 14) ถามแบบกำกวม ขณะโต้ลูก
เทนนิสกับเด็กสาวอีกคน
"เรื่องอะไร?" ริโกะถามพาซื่อเพราะสมาธิที่ไปอยู่ที่ลูกเทนนิสหมด
"ก็เรื่องค่ายนี่ไงนิ" เพราะทั้งกิจกรรม ทั้งเวลา มันไม่สอดคล้องเอาซะเลย
"รู้สึก แต่มาแล้วนี่" ริโกะเอ่ย ก่อนเธอจะมองนาฬิกา

--15.31--
"มิจิเถอะ ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว" ริโกะเอ่ย ก่อนพวกเธอจะเก็บไม้เทนนิสและเดินกลับห้องไป

...ณ ห้องเรียน...
ท้งมิจิโยะและริโกะต่างยืนงงอยู่หน้าประตูห้อง สายตาของทั้งคู่กำลังมองชายแปลกหน้าที่
ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง บนกระดานดำมีอักษรเขียนด้วยลายมือหวัดๆเขียนว่า 'Battle Royale'
"เข้ามาสิ จะได้ฟังไปพร้อมกัน" ชายคนนั้นบอกกับพวกเธอ มิจิโยะมองมิชิโกะที่อยู่ในอาการตื่นตกใจ ส่วนริโกะก็มองมิชากิและชิอากิที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์เช่นเดียวกับเธอและมิจิโยะ ริโกะนั่งลงที่โต๊ะของเธอ สบตากับเพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับไปมองมิจิโยะที่นั่งอยู่ด้านหลังสุด คำถามในใจของทุกคนตอนนี้คือ

--มันเกิดอะไรขึ้น!!!--

"ดูพวกเธอจะสงสัยกันมากสินะ...แต่ก่อนอื่นใส่ไอ้นี่ซะ" ชายแปลกหน้าหยิบปลอกคอสีเงิน
รูปร่างเหมือนปลอกคอหมาโยนให้นักเรียนทีละคน เสียงการสนทนาดังระงมไปทั่วห้อง เมื่อทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมปืนกล ก่อนจะกระจายกันยืนรอบห้องเรียน

'นี่มันอะไรวะเนี่ย'

'อะไรกันเนี่ย'

'เขาไม่ใส่นะ'

ปัง!!!

"กรี๊ด~!"

เสียงทุบโต๊ะ ตามด้วยเสียงอุทานของเด็กสาว 3 คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดและพวกเธอ 3 คน
ที่แอบสะดุ้งกัน
"เงียบ!! หนวกหู!! รีบๆใส่มันเข้าไป ไม่งั้นร่างพวกแกพรุนแน่!!!!!" ชายแปลกหน้าตวาดลั่น
ห้อง นักเรียนทุกคนจึงรีบหยิบไอ้ปลิกคอนั่นขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็ว มือสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว...
"เกิดอะไรขึ้น~เกิดอะไรขึ้น~ไม่เอานะ ทำไมมันต้องเกิดขึ้น~" ฟูจิวาระ อากิ (นักเรียนหมาย
เลข19)พึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"BR....Battle royale มันเป็นเกมง่ายๆ~ที่พวกเธอเล่นกันได้สบายๆ ยิ่งวัยพวกเธอที่มีแต่
พวกความคิดต่ำๆ นิสัยรุนแรง ไม่ก็ใจแตก ยิ่งเหมาะกับเกมนี่เข้าไปใหญ่" ก่อนมันจะแสยะยิ้มให้รู้สึกขยะแขยง
...ไอ้เวรเอ้ย แกสิความคิดต่ำ!!!...ฮาระ ชิซึรุ (นักเรียนหมายเลข 27)สบถด่ามันในใจ เช่น
เดียวกับอีกหลายคนในห้อง

ผวัะ!!!

"ถ้าแกยังมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีก ฉันจะเอาลูกตะกั่วนี้ยัดหัวแก!!!" ชายแปลกหน้าใช้ฝ่ามือของมันตบหน้ามิโดริคาวะ นานาโฮะ (นักเรียนหมายเลข 25) มองชายตรงหน้าด้วยสายตาเคียดแค้นพร้อมรอยน้ำตาบ่งบอกได้ถึงความเจ็บปวด
"เอาละ!! เลิกเสียเวลาบีบน้ำตาแล้วมาฟังหนทางการรอดชีวิตของพวกแกดีกว่า!! กฎของBR คือ 1.พวกเธอต้องฆ่ากันเอง 2.พวกเธอจะได้อาวุธคนละอย่างตั้งแต่ยางลบยันปืนไรเฟิล 3.สถานที่เล่นเกมคือโรงเรียนแห่งนี้ 4.ผู้รอดชีวิตจะมีเพียงคนเดียว 5.ปลอกคอจะระเบิดภายใน 3 วินาทีเมื่อเธอเข้าใกล้รั้วโรงเรียนในระยะ 2 ศอก 6.ห้ามใช้เครื่องมือสื่อสารใดๆติดต่อใครก็ตามไม่งั้นปลอกคอจะระเบิดหัวพวกแกเป็นจุณภายใน 3 วินาที 7.ห้ามถอดปลอกคอออก...มันเป็นชนวนระเบิด 8.เราจะประกาศเขตหวงห้ามทุกๆ 2 ชั่วโมง ดูจากเส้นกริดในแผนที่ ถ้าไม่ออกจากเขตหวงห้ามภายใน 20 วินาที ปลอกคอก็จะระเบิด เพราะฉะนั้นก็ทำตัวให้แอคทีฟจะเซอะเบอะเซ่อซ่า..."
"อย่ามาไร้สาระน่ะ!!!" เอนโด ทาคุมิ (นักเรียนหมายเลข 5) ทุบโต๊ะดังปัง แล้วมองชายแปลกหน้าอย่าเคียดแค้น
"ทำงี่เง่าอะไรวะ!!! พวกมึงสนุกกันมากใช่ไหม!!! กุจะไม่เล่นเกมนี้!!! ไอ้เวรเอ้ย!!!" ทา
คุมิตวาดลั่นห้อง สายตาจ้องเขม็งราวกับจะเข้าไกระชากเนื้อมันออกมาเป็นชิ้นๆ
"มึงฝันไปเถอะจะไม่มีใครตายเพราะเกมเหี้ยนี่!!!"

ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!ปัง!!!

เสียงปืนกลจากนายทหารทั้งหมดระดมยิงใส่ทาคุมิจนร่างนั้นกระตุกด้วยแรงกระสุนที่เข้ามาปะทะ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปบนพื้นห้องและกำแพงจะเปรอะเปื้อน รวมถึงโยชิคุนิ ชิ (นักเรียนหมายเลข 3) ที่นั่งอยู่ข้างๆด้วย...
ร่างไร้วิญญาณของทาคุมิร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรงพร้อมเศษเนื้อที่กระจุยกระจายไปทั่วบริเวณเพราะความแรงของกระสุนจากปืนกล เนื้อสมองสีชมพูแดงๆไหลของมาไม่ต่างจากน้ำ ชวนให้สะอิดสะเอียน
"อะ...อา" ชุนอ้าปากค้างตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า ชุนพยายามใช้มือทั้งสองข้างดันตัวให้ห่างจากทาคุมิที่สภาพที่ไม่ต่างจากก้อนเยลลี่ที่โดนเหยียบ
"อ้วก~"
"ฮือ~ฮือ~" ทั้งผุ้หญิงและผู้ชายบางคนทั้งอาเจียนทั้งร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สถานการณ์มันตึงเครียดจนแทบขยับตัวไม่ได้ ไม่กล้าแม้แต่หายใจทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะหายใจได้อีกไม่นานเท่านั้น...
"ไอ้ชาติชั่ว!!! กุจะฆ่ามึง!!!" คาซุมะ มิซึโอะ (นักเรียนหมายเลข 4) ถลาเข้าไปหาชายแปลกหน้าอย่างบ้าคลั่ง หวังจะฆ่ามันให้ตายซะเดี๋ยวนั้น
"ไอ้มิซึโอะ แกจะบ้ารึไงวะ!!! อยากตายอีกคนรึไง!!!" อิชิกาวะ มาโกโตะ (นักเรียนหมายเลข1) เข้ามารั้งตัวเพื่อนของเขาอีกคน

ผวัะ!! ปัง!! กรี๊ด~!!

เสียงชกตามด้วยเสียงปืนและเสียงกรีดร้องดังขึ้น หลังจากที่ชายแปลกหน้าวิ่งเข้ามาชกมิซึโอะอย่างแรงจนทั้งมิซึโอะและมาโกโตะถึงกับถลาไปกระแทกกับขอบโต๊ะ และกระสุนปืนทียิงทะลุพื้นซีเมนต์และถากขามิซึโอะเป็นรอยไหม้แดงๆ ผลในตอนนี้มิซึโอะเลือดกบปากฟันหักไป 2-3 ซี่และมาโกโตะที่ใช้เสื้อกีฬาของตนห้ามเลือดจากการกระแทกขอบโต๊ะ
"ที่นี่จะหุบปากกันได้รึยัง ฉันไม่อยากฆ่าพวกแกกันหมดห้องก่อนเกมจะเริ่มหรอกนะ!" ชาย
แปลกหน้าเอ่ยและแสร้งทำน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ก่อนจะมองดูปฏิกิริยานักเรียนทุกคนภายในห้อง ทุกคนเงียบกริบไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คนเดียวมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ ขณะที่กลิ่นเลือดยังคละคลุ้งไปทั่ว ภาพของทาคุมิยังคงติดตาเพื่อนทุกคน บทจบของมิตรภาพที่ไม่มีแม้แต่คำบอกลา...
"เรามีเวลาอีก 10 นาทีเพื่ออธิบายกฎก่อนเกมจะเริ่ม อย่าให้มีปัญหาอีกไม่งั้นไก่ตัวที่สองจะโดนเชือดให้ลิงผู้โง่เขลาดูอีกครั้ง..." ชายแปลกหน้าพุดด้วยน้ำเสียงรำคาญ
"ต่อจากกฎข้อที่...8 สินะ อ้อ!!ไม่สิ 9 ต่างหาก...พวกแกมีเวลาฆ่ากัน 1 วัน เริ่มตั้งแต่ 17.00 ถึง 17.00 ของอีกวัน...จนกว่าจะถึงเวลานั้น ถ้ามีคนรอดมากกว่าหนึ่งคนปลอกคอทุกอันจะระเบิดและจะไม่มีผู้ชนะ ข้อ10. ฉันจะประกาศรายชื่อคนตายทุกๆ 6 ชั่วโมง ข้อ11. ฉันจะปล่อยพวกแกทีละคน ทิ้งห่างคนละ 2 นาที ข้อ13. หลังจากพวกแกทั้งหมดออกจากห้องนี้ไปได้ 20 นาที ตึกนี้และหอพักด้านหลังจะกลายเป็นเขตหวงห้าม เอาละ...หยิบกระดาษใต้โต๊ะขึ้นมา แล้วเขียนคำนี้ลงไป 3 ครั้ง" คำพูดแต่ละคำของมันน่าสะอิดสะเอียนไม่ต่างจากพวกชั้นต่ำ ทุกคนในห้องมองมันด้วยสายตารังเกียจ รวมถึงคำที่อยู่บนกระดานด้วย..."เราจะฆ่ากันเอง"ประโยคที่ทำให้หลายคนถึงกับมืออ่อนยวบ ทุกคนนั่งนิ่งคิดไม่ถึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ควรเกิดขึ้นทั้งหมดตั้งแต่แรก!!!
"เอ้า!! นั่งบื้อหาพระแสงอะไรวะ!! เขียนมันลงไปสิ กะอีแค่ 'เราจะฆ่ากัน' 'เราจะฆ่ากัน' 'เราจะฆ่ากัน'แค่เนี้ย ง่าย..."
"หุบปากโสโครกของแกนะ..."

ฉึก!!!!!

กรี๊ด~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ร่างของนาคามูระ มาโดกะ (นักเรียนหมายเลข 23) สั่นเล็กน้อยก่อนจะล้มลงกับพื้น มีดสั้นคมกริบยังคงฝังอยู่กลางหน้าผากของเด็กสาวที่นอนแน่นิ่ง กลิ่นเลือดใหม่ลอยคละคลุ้งปนกับกลิ่นเลือดเก่าของทาคุมิ ฟูจิวาระที่นั่งอยู่ใกล้ๆกรีดร้องอย่างสุดเส้น ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของมาโดกะที่ยิ้มและหัวเราะกับเธอ ผุดเข้ามาในหัวมากมาย มากมายจนน้ำตาทั้งหมดก็ทดแทนให้ไม่ได้ เพื่อนรักของเธอจากไปแล้ว ทั้งๆที่ตกลงกันว่าจะไปเที่ยวด้วยกันหลังจบม.3แท้ๆ...
"เงียบ!!!! แล้วเขียนมันลงไป พวกแกทำให้แนเสียเวลาไปมากขนาดไหนรู้ไหม!!! เขียนมันลงไป!!!!!!!!!!!!!!!" ชายแปลกหน้าตวาดลั่นราวกับคนบ้า ก่อนนักเรียนทุกคนจะเริ่มเขียนมันด้วยมือสั่นเทา หยาดน้ำตาของหลายคนหลั่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่...
เรอุมิ เอมิ(นักเรียนหมายเลข 17) มองกลุ่มของเธอแต่ละคนที่ฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอยิ้มตอบพร้อมกับคำถามในใจที่ว่า 'มิตรภาพของเราจะคงอยู่ตลอดไปไหม?' มันเป็นคำถามที่ดูสิ้นหวังจริงๆสำหรับเธอ...

เหลือนักเรียน 24 คน

"เอาละ คนแรก อิชิกาวะ มาโกโตะ ขอให้เธอโชคดี" ชายแปลกหน้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่มาโกโตะเดินไปหยิบกระเป๋าสีกากีหน้าห้อง ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มีเวลาเพียง 2 นาทีเท่านั้น...เกมจะเริ่มขึ้นทันทีที่เขาก้าวออกจากตึกเรียนนี้ไป...ทุกคนได้ยินเสียงฝีเท้าของมาโกโตะก่อนเงียบไป....
"ที่นี้เราก็รออีก 2 นาที........คนต่อไป อิชิกาวะ มาโกโตะ นักเรียนหมายเลข 2" มาซาโตะที่นั่งอยู่ด้านหลังเรอุมิลุกขึ้นยืน เขาวางมือลงบนมือคนรักของเขา เอมิกุมกระดาษที่มาซาดตะให้เธอไว้พลางสบตาสีเข้มของมาซาโตะ ก่อนเขาจะวิ่งออกจากห้องไปโดยสายตายังคงหยุดอยู่ที่เธอจนวินาทีสุดท้าย รายชื่อต่อๆไปถูกขานไปเรื่อยๆทุก 2 นาที อากิโมดตะ ไทกิ (นักเรียนหมายเลข 6) เป็นผู้ชายคนสุดท้ายที่วิ่งออกไปจากห้อง ทุกคนได้ยินเสียงเขาล้มก่อนจะเป็นเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆหายไป คนต่อไปคือเธอ...ซารุวาตาริ ริโกะ
"ซารุวาตาริ ริโกะ ขอให้เธอสนุกกับเกมนี้" ชายคนนั้นเอ่ย ขณะที่เธอยัดกระดาษใส่มือมิวากิเช่นเดียวกับที่มาซาโตะทำพร้อมกับลุกขึ้นยืน สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อลดคววามตึงเครียดของตัวเอง
"เร็วเข้า คุณซารุวาตาริ" ชายคนนั้นเร่งเร้า เธอมองเขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายจากหน้าห้อง แล้ววิ่งออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง รายชื่อยังคงถูกขานต่อไปเรื่อยๆ นักเรียนทุกคนนั่งรอฟังชื่อของตนถูกขาน...รอเวลาที่จะต้องก้าวเข้าไปในเกมนี้...จนกระทั่งถึงเธอ
"คนต่อไปเธอ...โอโครุ ชิอากิ ขอให้สนุกนะ" ชิอากิมองค้อนทันที พลางสบถด่ามันในใจ ก่อนจะมองมิซากิราวกับจะบอกว่าเธอจะรอ มิซากิที่หันมามองชิอากิกำกระดาษในมือแน่น ในนั้นถูกเขียนด้วยประโยคสั้น 3 ประโยค

'เราจะฆ่ากัน'
'เขาไม่ฆ่าแก'
'บันไดเปียโน'


เธอลังเล...เธอคิดว่าเธอจะเล่นเกมนี้...คิดว่าไปคนเดียวดีกว่า...แต่ถ้าเป็นริโกะล่ะ?...เธอจะไปคนเดียวไหม?...
"คุณอิชิมารุ มิซากิ..." ตาเธอแล้วสินะ มิซากิสูดลมหายใจลึกแบบเดียวกับริโกะ แล้วเดินไปหยิบกระเป่า ก่อนจะวิ่งออกไปเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

เหลือนักเรียน 24 คน